Evet yaşım büyüdükçe bazı huylarım cidden anneme benziyor. Bu bazı konularda iyi bazı konularda ise çok sinir bozucu olabiliyor.
Örneğin; ev temizliği, yemek olayı, karışma güdüsü derken bildiğin anne modunda küçük bir cadı oluyorum.
Oysa ben anneme genel anlamda hiç benzemem!
o inat bilmez, benim ikinci adım keçidir!
O surat asar ben en büyük kavgayı bile 10 dk sonra unuturum!
O kin tutmaz, ben ölene kadar unutmam!
O herkese iyidir, ben sabırla iyiliği sürdürsem de sabrımın bittiği yerde yeterince kötüyümdür!
Annemin şüphe anlayışı insanların kızıp kavga etmesidir, benim şüphe anlayışım insanların dostça yaklaşıp zehirli yılan gibi sokmasıdır!
Sonuç itibari ile biz kadınlar annelerimizin bir çok huyunu sevsek te sevmesek te zamanı gelince devir teslim alacağız bunu anladım.
Ama bazı kadınlar annelerine benzeseler iyi, öyle ki içlerinden bir hırs canavarı çıkıyor. Yüzleri en güzel kadınlar bile hırsları yüzünden çirkinlikleri de yanıyor tüm bedenlerine…
Bugünkü dileğim;
Allaha havale ettiklerimi diliyorum 🙂
Tavsiyeler:
Kitap // Tanrı Tedbil-i kıyafet gezer
Ne zaman mutlu oluruz?
İçimizdeki kadının hırsını değil insanlığını ortaya çıkarmayı başardığımız zaman.
Ne Düşünüyorsunuz?